Brzęczka
Najlepsze zakłady bukmacher Długość ciała 14 cm. Upierzenie bez plam; wierzch czerwonobrązowy podobnie jak u słowika: młode ptaki mają wierzch ciała ciemniejszy, a spód bardziej czerwonawy niż rodzice. Brzęczki żyją w ukryciu w największej gęstwinie roślin. Jedynie samce pokazują się czasem na wiosnę, gdy śpiewają na czubku jakiejś rośliny, lub gdy walcząc z sąsiadem, lecą ponad trzcinowiskiem. Śpiew zaczyna się kilkoma mlaśnięciami (dźwięk podobny do odgłosu pękających w błocie baniek powietrza), potem następuje monotonny trel na początku przytłumiony i wolny, szybko przechodzący w przenikliwy, jasny ton; czasem przypomina dźwięk popsutego dzwonka elektrycznego. W maju i czerwcu samce śpiewają dniem i nocą, także w czasie największego upału; w lipcu można usłyszeć ich śpiew tylko rano lub wieczorem, w sierpniu jedynie od czasu do czasu. W szczycie godów samce śpiewają z czubka trzciny; otwierają szeroko dzioby, stroszą pióra na gardle i kręcą głowami raz w jedną, raz w drugą stronę, co bardzo utrudnia umiejscowienie śpiewaka. Przy najmniejszym zaniepokojeniu ptak rzuca się w dół; po jakimś czasie zaczyna nieśmiało śpiewać ponownie w gęstwinie, z każdą strofą wspinając się coraz wyżej, aby znowu zająć miejsce na szczycie trzciny. Środowisko: Zamieszkuje rozległe trzcinowiska, w których rosną również pałki wodne, sitowie i inne rośliny bagienne tworząc zwartą gęstwinę, w której nie mogłyby żyć inne trzciniaki. Na terenach lęgowych muszą się znajdować otwarte lustra wody, a także wiklina. Brzęczki są ptakami wędrownymi; zimę spędzają na południu Morza Śródziemnego, w dolinie Nilu i na bagnach Eufratu. ps4
