Pliszka górska
Sposób na przebarwienia Długość ciała ok. 18 cm. Ogon jeszcze dłuższy niż u pliszki siwej, ubarwienie podobne do pliszki żółtej, ale wierzch zamiast oliwkowozielonego jest szary. Młode o niepozornym, bledszym ubarwieniu, ale z charakterystycznym, długim ogonkiem. Środowisko: Bardziej związana ze środowiskiem wodnym niż inne pliszki. Brodzi w wodzie po brzuch i tam też znajduje pokarm. Owady z powierzchni wody zbiera w locie. Przebywa najczęściej nad strumieniami, przede wszystkich nad potokami górskimi. Zasiedla także wody na nizinach, na przykład koło młynów lub nad sztucznymi zaporami ze spadającą z szumem wodą. W zimie pliszki górskie pojawiają się na wszystkich otwartych wodach płynących. W czasie długotrwałych mrozów, a także przy podnoszącym się poziomie wody przesuwają się w dogodniejsze okolice. Lęgi: Gniazdo budowane jest w dziuplach w pobliżu wody, pod mostami i w innych, podobnych miejscach. Budki lęgowe z szerokimi otworami wejściowymi, zawieszane pod mostkami wartko płynących potoków, często bywają zasiedlane właśnie przez pliszki górskie. Gniazdo buduje samica, samiec przynosi materiał budulcowy; środek gniazda wysłany jest włosiem. W zniesieniu 5-6 jaj. W zachodniej i południowej Europie 2 lęgi, w Europie Środkowej jeden. Kraków Online
